dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Aralık 12, 2013

BENİM BEŞ GERÇEĞİM MİM'İ

Elimden geldiğince hızlı cevaplayacağım demiştim ya sevgili Pe hito ne yazık ki biraz geciktim. Hava muhalefeti yüzünden sık sık elektrik kesildi yazamadım hocam. Evde de biraz hastalandığım için ne yazık ki ilgilenemedim. Gün bugünmüş! :))
Hikayeleriyle kalbime dokunan sevgili blogger Pe hito nam-ı diğer ''Aşkın Bedenlenmiş Halleri'' mimlenmiş, kendine ait beş gerçeği çok güzel açıklamış ve sonra beni de mimlemiş. Kendisine bir kez de buradan teşekkür ederim. :))
Gelelim benim beş gerçeğime;
1)Uyuzum ve ukalayım:
Önce kötü bir gerçeği açıklayayım dedim. Gerçekten özümde iyi bir insan olmama rağmen garip bir şekilde ukalayım. Ukalalık yapmayı hiç istemesem de elimde değil bir şekilde yapıyorum. Mesela şöyle bir olay oldu geçen haftasonu metroda; Tam metroya bineceğim bir konuşmaya kulak misafiri oldum. İki arkadaş telaşlı şekilde merdivenlerden inerken bir yandan biri ''Bu metro Batıkent'e gidiyor'' diyor, diğeri ''Hayır, kızım.  Bak sonraki istasyon Sıhhıye. Demek ki diğer tren gidecek Batıkent'e'' diyor. Tabii ben herkese sormadıkları halde yardım etmeyi, hatta istemeden herkesin işine burnumu sokmayı görev bilmiş biri olarak hemen konuya bir sazan edasıyla atladım. Sırf diğer treni beklerken üşümesinler diye, kötü bir niyetim yoktu. Dedim ki;
-Ben: Bu tren de Batıkent'e gidiyor.
-Kız: Ama sonra ki istasyon Sıhhıye yazıyor, yani Batıkent'e gitmiyor.
-Ben: İyi de Batıkent'e Sıhhıye üzerinden gidilir yani. Dedim. Yalnız bunu öyle küçümseyici bir ses tonuyla neden söyledim bilemiyorum. Aslında amacım kızlara yardım etmekken bir anda kızları küçük duruma düşürmek oldu. Çok pişman oldum, utandım ama laf ağızdan çıkmıştı bir kere. İşte böyle saçmalıklarla doluyum.
Bazen ters günümdeysem daha da saçmalayabilirim. Bu yüzden beni gerçekten tanımayan biri benden nefret edebilir. Aman ne yapayım. Dedim ya özümde iyiyim ama doğam hırçın. Nefret eden de kendi bilir, deyip geçiyorum. Kendimi düzeltmeye çalışıyorum ama nafile çaba sanırım.:))
2)Tembelim ve çok azimliyim!
Çelişkilerle dolu bir insanım ben. Bir oğlak burcu olarak çok çalışkanım, titizim ama aynı zamanda evden hiç çıkmak istemeyen, akşama kadar kitap okumak isteyen iflah olmaz bir tembelim. Spor yapmak bana çok ağır geldiği halde düzenli spor yaparım. Ev işlerinden nefret ettiğim halde evim akıl almayacak derecede düzenli ve temizdir. Biri beni durdursun yahu. Gerçekten neden böyleyim bende bilmiyorum.:)) Sanırım içimdeki başarı hırsı ve azim tembelliğimi örtüyor.
3)Kimseden nefret etmiyorum!
Bu özelliğim Pe hito ile aynı. Sanırım ben kimseyi nefret edecek kadar umursamıyorum. Gerçekten umurumda değil kimse. Nasıl başarıyorum bilmiyorum ama önemsediğim insanların sayısı sınırlı. İnsanların bana kötülük yapabileceklerine de inanmıyorum. Bence kötülük düşünen ve uygulamaya çalışan her insan kendine kötülük yapar. Şu anda beni üzmüş olduğunu zannedip zaferle gülümseyenler eninde sonunda cezasını çeker, üstelik beni üzmekte haklı bile olsalar. Çünkü insan en çok da haklı olduğunda intikam duygusunun esiri olmaktan kaçınmalı. Bende çok şükür asla intikam duygusu olmadı, her zaman affettim. Çünkü haklıyla haksızın cezasını da mükafatını da verecek büyük bir güç var. Ben neyim ki o gücün yanında da bu aciz insanlara ceza biçeyim.
4)Okumadan duramıyorum!
Böyle bir hastalık var belki duymuşsunuzdur. Okumadan saniye geçiremeyen insanlar var. Bende öyleyim. Yerde bir gazete parçası bile görsem okurum. Bu yüzden hafta da en az iki kitap bitiririm. Kitapların yanında d ne bulursam okurum tabii. Çok beğendiğim yazarların da tüm kitaplarını okumaya çalışırım.
5)Kendimi seviyorum!
Hatalarımın, başarılarımın, güzelliğimin, çirkinliğimin ve iyi ya da kötü tüm huylarımın farkında olan bir insanım. Hayatta en çok kendimi irdeleyerek vakit geçiririm. Şurada şöyle davranmamalıydım, bu huyumdan vazgeçsem iyi olur gibi düşüncelerle doludur kafam. Kendimle uğraşmaktan başkalarıyla uğraşmaya vaktim olmaz. Hayattaki en büyük amacım kendimi geliştirmek. Geldiğim gibi gitmemek bu dünyadan. Egolarımın farkındayım ve bunları yenmeye çalışıyorum. Tüm iyi ve kötü özelliklerime karşın kendimi seviyorum. Kendimi sevdiğim için sürekli daha iyi biri haline getirmeye çalışıyorum. Ama değişmesem de olduğum halimle bile kendime aşığım yani.:)))

İşte benim beş gerçeğim böyle. Tüm dürüstlüğümle açtım size kendimi. Aynı dürüstlüğü gösterebilecek kim varsa bu mimi yapması için davet ediyorum. Gönül rahatlığıyla Nugi beni mim yapmam için davet etti, işte size beş gerçeğim mimi diyebilirsiniz. :)))
Hoşça kalın...  :)))   

Eylül 30, 2013

FOTOĞRAFLARLA GEÇEN HAFTANIN ÖZETİ

İnanamıyorum ama ne yazık ki gerçek bu. Tam 19 Eylül perşembe gününden beri hiç bir şey yazmamışım bloğuma. Bu kadar zaman geçtiğinin farkına bile varamadım. Öyle yoğun bir haftaydı ki. Fakat blogumu çok özledim. Bu hafta daha çok yazarak aradaki açığı kapatacağım. Zaten bu postta fotoğraflarla haftanın özeti oldu. Bakınız hiç yerimde durmadım bütün hafta. Anlatayım da okuyun hadi...:))
Geçen hafta cumartesi günü son diksiyon dersimize Rüştü Asyalı geldi. Aman tanrım, nasıl güzel bir enerji ondaki. Gerçekten çok şanslıyım, onunla tanıştığım için. Çok verimli bir dersti, sanırım daha çok göreceğim onu. Yine de bir hatıra fotoğrafı çektirdik beraber. :) 
Kurstan çıkıp hemen eve koşturdum çünkü çok değerli arkadaşlarımla mangal partisi yapacaktık. Koştur koştur, bin bir telaş hazırlandık ama sonuç çok güzeldi. Benim iki canım Gülchine ve Bedia vardı, her zamanki gibi. Farklı olarak Bedia'nın eşi, benim aşkım ve çok sevdiğim bir arkadaşım daha bize katıldı. 


Masamızın şenliğini görüyorsunuz. Su börekleri, kırmızı közlenmiş biber sarması ve mücver Gülchine'den. Akşamın en süper tadı ise tiramisu ise Bediş'ten. Ayrıca baklavamız  ve yine Bediş'imin yaptığı kandil simitleri vardı. Kızım siz süpersiniz süper. :)) 
Ben yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz peynirli közlenmiş biber sarmasının ismini ''Gülchine'in mucizeleri'' olarak değiştiriyorum. Çünkü mucize bir lezzetti. Davet sofralarımın mönülerinin arasında yer almış bulunuyor. :))
Bu etkinlik olduğunda günlerden cumartesi idi, pazar gününü de eşimin arkadaşları ile maç seyrederek geçirdik.
Pazartesi iş yerinde oradan oraya koşturduktan sonra bütün akşamı kayınvalidem ile birlikte kuaförde geçirdim. Yoruldum, üşüdüm ama onu mutlu ettim sonuçta. :)
Salı günü de deli gibi koşturdum. Ve akşam bir arkadaşımızın doğum gününe gittik eşimle. Yani yine evde değildim.
Ve çarşamba günü canım Melisamın doğum günüydü. Melisam, benim liseden arkadaşım. Onun doğum gününü de birbirinden şeker arkadaşları ile Kızılay, Kafka cafe'de kutladık. Çok eğlendim ama sonraki gün hasta oldum. Bugün pazartesi hala sesim çıkmıyor. Sesim kısıldı da kısıldı. Öksürük de cabası. :) Ay yine de gülerim ama ben...:))))
Perşembe akşamı hasta yatınca eşimin akvaryumundaki balıklarla uğraştım. Akvaryumu asla sahiplenmiyorum ve de balıklarla hiç ilgilenmiyorum ama o gün bakmak istedim. Diskuslarımız nasıl? Aslında biri mavi, biri de turuncu fakat fotoğrafta renkleri görünmüyor.

Eşim pirana alacaktı, neyseki vazgeçti. Iyy gece beni yedirir falan diye çok korkuyordum. :)) Şimdi neonlar, diskuslarla gayet iyiyiz. :))

Bir akvaryum yetmiyor benim eşime, bu gördüğünüz de ikinci akvaryum. Bunda da albino bir balık var. Garip bir balık, zıplayıp duruyor.
Bu kadar balıklara bakınca Cuma günü iş çıkışı çok sevdiğim iki arkadaşımın balık restaurantına gitme tekliflerine karşı koyamadım. Hasta hasta gittim, somon kavurmamı yedim. :)) Kaçar mı?

Cumartesi de geleneksel, kızlarla kahvaltı ve sabah kahvesi etkinliğimiz için buluştuk. Kızlardan kastım, Gülchine ve Bedia tabiki de:)) Turan Güneş bulvarında buluşmuştuk, bir arka sokakta Simitçi diye bir cafe vardı. Tesadüf girmiştik ki ne görelim açık büfe kahvaltı. Gülchine'le ben hemen zıpladık. Açık büfe kahvaltı kupa çay ile birlikte 12,5 TL. Süper, süper, süperdi. :)) Sonra benim kursa gitmem gerekiyordu ama sesim bir travestinin sesi kadar bile güzel çıkmıyordu. Hatta neredeyse hiç çıkmıyordu. Bu yüzden kursa gitmedim. Vicdan azabından öldüm ama ne yapalım.
Sonra Angora diye bir cafeye gittik. Ben naneli latte söyledim. Hani belki ses açar diye. Nerde ya...:))
Güldük, eğlendik, geldik mi 365 Avm'ye. Orada da bir şamata, bir şamata. Acayip acayip gözlük denemeleri falan. Ben seviyorum bu kızları ya. Cansınız kızım siz. :)) Çok ama çok eğlensek de benim artık eve gitmem gerekiyordu. Hasta bile olsam ev kadını olarak sorumluluklarım vardı.




Ve bu sorumluluklarımdan biri pazara gitmekti. Tabii ki eşimle gittik. Ben haftalık sebze alışverişimizi semt pazarından yapmayı seviyorum. Market meyve sebzelerini yiyemiyorum. Bir de herşeyi mevsiminde tüketmeye çalışıyorum. O yüzden pazar çok iyi bir tercih. Ayrıca pazarın evimize bir sokak ötede olması da ayrıca bir kolaylık sağlıyor. Bu çektiğim tezgahtaki satıcılarla kanka olduk bildiğiniz. :)) Bana sebzenin güzelini ayırırlar. Hatta şöyle bir muhabbet var aramızda;
 -Abla hoş geldin, her zamankinden mi?
-Evet evet her zamankinden ama bu sefer az kavun koy, yiyemiyoruz.
-Hediyemiz be abla, sende birine hediye et. :D
Bu kadar kankayız yani.:)))


Pazar işini de hallettikten sonra eşimle bir temizliğe giriştik sormayın. Halıları kaldırmıştım, artık serme zamanı gelmişti. Eşim sağolsun, o olmasa ben ne yaparım. Bütün evi o temizledi. Ben yalnızca banyoyu ve mutfağı temizledim. Bir de toz aldım. Gerisi onundu. Ev temizlenince sesim iyice kısılmış olmasına rağmen, süper iyi hissediyordum. Ev dağınık ya da pis olursa çıldıracak gibi oluyorum. Ve temizlik yalnızca üç gün dayanıyor. Bence üç gün sonra tekrar baştan aşağı süpürülüp, silinmeli ev. Ama tabii çalışınca bunun için zaman bulamıyorum. Yemin ediyorum zengin olsam ilk iş bu işler için bir kadın, bir de bu kadını denetleyecek bir kadın alırım. Ama yine de bana yetmeyebilir. Bazen temizlik yaparken ölecekmişim gibi geliyor.:D
Ama sonuçta evim temiz, mutfağım temiz ve derli toplu oldu mu değmeyin keyfime. :))
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Bu arada sesimi düzeltmem için ne yapmam gerekir bir bilen varsa, yorum bekliyorum :)))

Nisan 01, 2013

HAFTA SONU GÜZELLİKLERİ

 Öncelikle bloguma uğrayıp, bulamayanlar ve merak edenler olduysa, onlardan çok özür diliyorum. Öylesine yoğundum ki bir türlü bloguma uğrayamadım. Cuma gününden beri burnumda tütüyor bloğum.
Cuma günü Kırıkkale'deki kurs öğle yemeği vakti bitince ancak saat 2 gibi Ankara'ya dönebildik. Amal'ın evine gittik ve fal bakan bir komşuları var, o geldi. Durur muyum? Hadi bir de bu kadıncağız denesin şansını dedim. Kadın her şeyi bildi. Şok oldum ama gelecekten haber veremedi tabi. Zaten ben de pek önemsemiyorum, o yüzden o kısımları fazla dinlemedim. Daha sonra Ankamall'a gittik, alışveriş vs yaptıktan sonra eve geldiğimde pestilim çıkmıştı. Çok üzülerek hiç bir şey yazmadan yattım.
 Cumartesi günü ise çok önemli misafirlerim vardı. İran'dan arkadaşım Negar'ın anne ve babası gelmişti. Ben de onları evimde ağırlamak istedim. Bu yüzden Türk yemeği ağırlıklı, kendimce ağır bir menü hazırlığına giriştim. Heyecandan ellerimde egzamalar çıktı. :))) Kişileri göstermemek adına fotoğrafları biraz bulanıklaştırdım. Yemekte tam onbir kişiydik. Kayınvalidem ve kayınbabam da bize katıldılar. Bunun dışında benim kardeşim, kardeşimin arkadaşı, Şemsim Negar, onun dünyalar güzeli kızkardeşi, eşi ve anne-babası bizimleydiler. Ben servis yapma telaşından yemeklerin fotoğrafını çekemedim ne yazık ki!
 Menü şöyleydi; Çorba olarak tarifini Amal'ın annesinden aldığım yoğurtlu, ıspanaklı ve nohutlu çorba, Fellah köftesi, mantar dolması, havuç tarator, közlenmiş kırmızı biber salatası, pancar turşusu, fırında patatesli, sarımsaklı tavuk, pilav ve tatlı olarak ayva tatlısı ve kayınvalidemin yaptığı revani vardı. Hepsini beğendiler ama kibarlıkta yapmış olabilirler. Ben hiç bir şey yiyemediğimden tatlarını bilemiyorum.


Bu fotoğrafta çorba oldukça yakından görünüyor. Bu arada bir şey keşfettik. Biz yemek masasını açılabilen masa olarak aldık. Açılınca on iki kişilik olacağı söylenmişti fakat masayı açtığımızda farkettik ki masanın bacaklarının kalınlığı yüzünden yine yalnızca altı kişi oturabiliyor. Masayı büyütmek hiç bir işe yaramadığından biz de yana ek masa açmak zorunda kaldık. Yemek ve sonrası çok eğlenceli geçti. Arkadaşım Negar gibi ailesi de çok tatlı insanlar. Umarım yakında tekrar Türkiye'ye gelirler de misafirim olurlar.
Pazar günü de eşimin çok sevdiği bir arkadaşı İstanbul'dan gelmişti, onu görmek için eşimin başka bir arkadaşına kahvaltıya gittik. Ev sahibemiz çok becerikli bir hatun, kahvaltıya yumulduğumdan fotoğraflamayı unuttum. O da ne zaman gönderir bilmem. Ama fotoğrafları gönderince mutlaka paylaşırım. Kahvaltıdan sonra Odtü'ye yürüyüşe gittik. Daha doğrusu biz o amaçla gittik ama Odtü öyle kalabalıktı ki yürümek imkansızdı. Biz de biraz Çatı'da oturduk, sonra kalktık mecburen.



 Bu arada bu fotoğrafları çekmeyi başarabildim yinede.

Bu fotoğrafta da Odtü'den bahar çiçekleri var. Her yerde çiçekler var, doğa kendini yenilemeye çoktan başladı. O halde Nugi sende durma, yenile kendini dedim ve saçlarımın rengini değiştirdim. Şimdi çikolata kahve oldu saçlarım, bundan sonra da aralara ışıltılar gelecekmiş. Kuaförüm ne derse öyle oluyor. Ben beğendim. Normalde kendi saç rengim koyu siyah olduğundan yüzüme sert bir ifade veriyor, kahve tonları yüz hatlarımı daha çok yumuşatıyor. Henüz kimse fark etmedi ama ben farkındayım ve mutluyum.
Ne çok şey sığdırmışım üç güne değil mi? Dolu dolu geçince sanki daha çok dinlendim. Boş boş otursam bu kadar dingin bir kafayla gelmezdim işe. Bu yüzden pazartesi sendromum yok bugün. Oh hayat bana güzel :DDDD

Mart 20, 2013

NEVRUZ VE HAFT SİN


Nevruz kelimesi Farsça kökenli olmakla birlikte anlamı 'Yeni Gün' demektir. Nevruz bayramının olduğu gün aynı zamanda bahar mevsiminin de başladığı gündür. Baharla birlikte doğa uyanmakta ve yeni bir yıl başlamaktadır. Nevruz Farslar, Türkler, Azeriler, Kırgızlar gibi bir çok millet için ortak bayramdır ve değişik şekillerde kutlanır. Bizdeki en yaygın kutlama ateşin etrafında toplanma ve ateşin üstünden atlama ile olur. Bunun dışında ben çevremde daha özenli ve coşkulu bir şekilde kutlandığını hiç görmedim ta ki İranlı arkadaşım Negar ile tanışıncaya kadar. Kendisi ile tanışma hikayemi daha sonra mutlaka anlatırım. O benim Şems'imdir. Gelelim İran'daki nevruz kutlamalarına. Bir kere İslam dinine ait bir kökeni olmamasına rağmen nevruza çok önem veriyorlar. Hatta nevruzda on dört günlük bir tatil oluyor. Daha çok aileleri ile kutluyorlar. Ama bunların içinde beni en çok etkileyen haft seen geleneği oldu. Haft seen Türkçe yedi S demek. Buna göre salonlarının bir köşesine bir masa kuruyorlar ve üzerine yedi adet s harfi ile başlayan obje koyuyorlar. Bu objelerin her birinin farklı bir manası var. İşte bu yedi S şöyle;
Sib= elma= toprak
Sir= sarımsak= sağlık
Sekke= sikke= bol kazanç
Senced= iğde= sevgi
Sabze= yeşillik= bitkiler, bol ürün alma.
Somag= sumak= güneşin doğuşu
Samanu= semenu= bereket demek. Bu arada samanu onlara özgü bir helva, tam olarak açıklayamadı arkadaşım.
Bunların dışında başka objelerde koyuyorlar. Bunlar ve anlamları da şöyle;
Ayna= ışık, gökyüzü
Mum= ateş
Balık= hayvanlar,su
Kuran-ı kerim ve hafızın divanı dedikleri bir kitap.

Yukarıdaki fotoğraf arkadaşım Negar'a ait. Kendisi bloğumda paylaşmam ve hatırlamam için göndermiş bu fotoğrafı. Bizim kültürümüzde yok biliyorum ama sanırım seneye ben de hazırlayacağım bu sofradan. Arkadaşım Türkiye'den gitse bile arkasında ona ait bir şey bırakacak. Nevruzdan önceki günde balık yiyeceğim onun gibi.
Bugün bizim takvimimize göre nevruz değil ama hepimizin nevruz bayramı kutlu olsun. Baharla yani yeni yılla birlikte tüm dilekleriniz gerçek olur umarım.

Şubat 05, 2013

Sevdiklerim, Sevmediklerim



Her sabah yaptığım 100 km'lik işe gidiş yolculuğunda kitap okumayı, Ateş'le konuşmayı :)), muavinin şivesiyle dalga geçmeyi ve yolculuk yorucu da olsa sağlıklı olduğum ve bir işim olduğu için şükretmeyi çok seviyorum.
Arkadaşlarımla buluşmayı, kiminin derdini, kiminin sevincini dinlemeyi ya da dertleşmeyi seviyorum.
Sabahın altısında Kızılay'da olmayı, gece yüzmeyi, dondurma yemeyi, kocamın gözlerinden her dediğini anlamayı seviyorum.
Balıklarımızı, Cancan isimli kuşumuzu, Gece isimli bahçe kedimizi ve tüm hayvanları seviyorum.
Çocukları ise herşeyden çok seviyorum. Özellikle masum olmalarını...:))))

Kırıkkale'de dolmuş beklemeyi( ayrı bir yazı konusudur), düşüncesiz ve bencil insanları, çocukları ile dilenen veya çocuklarını dilendiren insanları sevmiyorum...

Not: Fotoğraf Halamların Didim/Mavişehir'deki yazlığından.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...