Öncelikle bloguma uğrayıp, bulamayanlar ve merak edenler olduysa, onlardan çok özür diliyorum. Öylesine yoğundum ki bir türlü bloguma uğrayamadım. Cuma gününden beri burnumda tütüyor bloğum.
Cuma günü Kırıkkale'deki kurs öğle yemeği vakti bitince ancak saat 2 gibi Ankara'ya dönebildik. Amal'ın evine gittik ve fal bakan bir komşuları var, o geldi. Durur muyum? Hadi bir de bu kadıncağız denesin şansını dedim. Kadın her şeyi bildi. Şok oldum ama gelecekten haber veremedi tabi. Zaten ben de pek önemsemiyorum, o yüzden o kısımları fazla dinlemedim. Daha sonra Ankamall'a gittik, alışveriş vs yaptıktan sonra eve geldiğimde pestilim çıkmıştı. Çok üzülerek hiç bir şey yazmadan yattım.

Cumartesi günü ise çok önemli misafirlerim vardı. İran'dan arkadaşım Negar'ın anne ve babası gelmişti. Ben de onları evimde ağırlamak istedim. Bu yüzden Türk yemeği ağırlıklı, kendimce ağır bir menü hazırlığına giriştim. Heyecandan ellerimde egzamalar çıktı. :))) Kişileri göstermemek adına fotoğrafları biraz bulanıklaştırdım. Yemekte tam onbir kişiydik. Kayınvalidem ve kayınbabam da bize katıldılar. Bunun dışında benim kardeşim, kardeşimin arkadaşı, Şemsim Negar, onun dünyalar güzeli kızkardeşi, eşi ve anne-babası bizimleydiler. Ben servis yapma telaşından yemeklerin fotoğrafını çekemedim ne yazık ki!

Menü şöyleydi; Çorba olarak tarifini Amal'ın annesinden aldığım yoğurtlu, ıspanaklı ve nohutlu çorba, Fellah köftesi, mantar dolması, havuç tarator, közlenmiş kırmızı biber salatası, pancar turşusu, fırında patatesli, sarımsaklı tavuk, pilav ve tatlı olarak ayva tatlısı ve kayınvalidemin yaptığı revani vardı. Hepsini beğendiler ama kibarlıkta yapmış olabilirler. Ben hiç bir şey yiyemediğimden tatlarını bilemiyorum.
Bu fotoğrafta çorba oldukça yakından görünüyor. Bu arada bir şey keşfettik. Biz yemek masasını açılabilen masa olarak aldık. Açılınca on iki kişilik olacağı söylenmişti fakat masayı açtığımızda farkettik ki masanın bacaklarının kalınlığı yüzünden yine yalnızca altı kişi oturabiliyor. Masayı büyütmek hiç bir işe yaramadığından biz de yana ek masa açmak zorunda kaldık. Yemek ve sonrası çok eğlenceli geçti. Arkadaşım Negar gibi ailesi de çok tatlı insanlar. Umarım yakında tekrar Türkiye'ye gelirler de misafirim olurlar.
Pazar günü de eşimin çok sevdiği bir arkadaşı İstanbul'dan gelmişti, onu görmek için eşimin başka bir arkadaşına kahvaltıya gittik. Ev sahibemiz çok becerikli bir hatun, kahvaltıya yumulduğumdan fotoğraflamayı unuttum. O da ne zaman gönderir bilmem. Ama fotoğrafları gönderince mutlaka paylaşırım. Kahvaltıdan sonra Odtü'ye yürüyüşe gittik. Daha doğrusu biz o amaçla gittik ama Odtü öyle kalabalıktı ki yürümek imkansızdı. Biz de biraz Çatı'da oturduk, sonra kalktık mecburen.
Bu arada bu fotoğrafları çekmeyi başarabildim yinede.
Bu fotoğrafta da Odtü'den bahar çiçekleri var. Her yerde çiçekler var, doğa kendini yenilemeye çoktan başladı. O halde Nugi sende durma, yenile kendini dedim ve saçlarımın rengini değiştirdim. Şimdi çikolata kahve oldu saçlarım, bundan sonra da aralara ışıltılar gelecekmiş. Kuaförüm ne derse öyle oluyor. Ben beğendim. Normalde kendi saç rengim koyu siyah olduğundan yüzüme sert bir ifade veriyor, kahve tonları yüz hatlarımı daha çok yumuşatıyor. Henüz kimse fark etmedi ama ben farkındayım ve mutluyum.
Ne çok şey sığdırmışım üç güne değil mi? Dolu dolu geçince sanki daha çok dinlendim. Boş boş otursam bu kadar dingin bir kafayla gelmezdim işe. Bu yüzden pazartesi sendromum yok bugün. Oh hayat bana güzel :DDDD