gıcık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gıcık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Aralık 12, 2013

BENİM BEŞ GERÇEĞİM MİM'İ

Elimden geldiğince hızlı cevaplayacağım demiştim ya sevgili Pe hito ne yazık ki biraz geciktim. Hava muhalefeti yüzünden sık sık elektrik kesildi yazamadım hocam. Evde de biraz hastalandığım için ne yazık ki ilgilenemedim. Gün bugünmüş! :))
Hikayeleriyle kalbime dokunan sevgili blogger Pe hito nam-ı diğer ''Aşkın Bedenlenmiş Halleri'' mimlenmiş, kendine ait beş gerçeği çok güzel açıklamış ve sonra beni de mimlemiş. Kendisine bir kez de buradan teşekkür ederim. :))
Gelelim benim beş gerçeğime;
1)Uyuzum ve ukalayım:
Önce kötü bir gerçeği açıklayayım dedim. Gerçekten özümde iyi bir insan olmama rağmen garip bir şekilde ukalayım. Ukalalık yapmayı hiç istemesem de elimde değil bir şekilde yapıyorum. Mesela şöyle bir olay oldu geçen haftasonu metroda; Tam metroya bineceğim bir konuşmaya kulak misafiri oldum. İki arkadaş telaşlı şekilde merdivenlerden inerken bir yandan biri ''Bu metro Batıkent'e gidiyor'' diyor, diğeri ''Hayır, kızım.  Bak sonraki istasyon Sıhhıye. Demek ki diğer tren gidecek Batıkent'e'' diyor. Tabii ben herkese sormadıkları halde yardım etmeyi, hatta istemeden herkesin işine burnumu sokmayı görev bilmiş biri olarak hemen konuya bir sazan edasıyla atladım. Sırf diğer treni beklerken üşümesinler diye, kötü bir niyetim yoktu. Dedim ki;
-Ben: Bu tren de Batıkent'e gidiyor.
-Kız: Ama sonra ki istasyon Sıhhıye yazıyor, yani Batıkent'e gitmiyor.
-Ben: İyi de Batıkent'e Sıhhıye üzerinden gidilir yani. Dedim. Yalnız bunu öyle küçümseyici bir ses tonuyla neden söyledim bilemiyorum. Aslında amacım kızlara yardım etmekken bir anda kızları küçük duruma düşürmek oldu. Çok pişman oldum, utandım ama laf ağızdan çıkmıştı bir kere. İşte böyle saçmalıklarla doluyum.
Bazen ters günümdeysem daha da saçmalayabilirim. Bu yüzden beni gerçekten tanımayan biri benden nefret edebilir. Aman ne yapayım. Dedim ya özümde iyiyim ama doğam hırçın. Nefret eden de kendi bilir, deyip geçiyorum. Kendimi düzeltmeye çalışıyorum ama nafile çaba sanırım.:))
2)Tembelim ve çok azimliyim!
Çelişkilerle dolu bir insanım ben. Bir oğlak burcu olarak çok çalışkanım, titizim ama aynı zamanda evden hiç çıkmak istemeyen, akşama kadar kitap okumak isteyen iflah olmaz bir tembelim. Spor yapmak bana çok ağır geldiği halde düzenli spor yaparım. Ev işlerinden nefret ettiğim halde evim akıl almayacak derecede düzenli ve temizdir. Biri beni durdursun yahu. Gerçekten neden böyleyim bende bilmiyorum.:)) Sanırım içimdeki başarı hırsı ve azim tembelliğimi örtüyor.
3)Kimseden nefret etmiyorum!
Bu özelliğim Pe hito ile aynı. Sanırım ben kimseyi nefret edecek kadar umursamıyorum. Gerçekten umurumda değil kimse. Nasıl başarıyorum bilmiyorum ama önemsediğim insanların sayısı sınırlı. İnsanların bana kötülük yapabileceklerine de inanmıyorum. Bence kötülük düşünen ve uygulamaya çalışan her insan kendine kötülük yapar. Şu anda beni üzmüş olduğunu zannedip zaferle gülümseyenler eninde sonunda cezasını çeker, üstelik beni üzmekte haklı bile olsalar. Çünkü insan en çok da haklı olduğunda intikam duygusunun esiri olmaktan kaçınmalı. Bende çok şükür asla intikam duygusu olmadı, her zaman affettim. Çünkü haklıyla haksızın cezasını da mükafatını da verecek büyük bir güç var. Ben neyim ki o gücün yanında da bu aciz insanlara ceza biçeyim.
4)Okumadan duramıyorum!
Böyle bir hastalık var belki duymuşsunuzdur. Okumadan saniye geçiremeyen insanlar var. Bende öyleyim. Yerde bir gazete parçası bile görsem okurum. Bu yüzden hafta da en az iki kitap bitiririm. Kitapların yanında d ne bulursam okurum tabii. Çok beğendiğim yazarların da tüm kitaplarını okumaya çalışırım.
5)Kendimi seviyorum!
Hatalarımın, başarılarımın, güzelliğimin, çirkinliğimin ve iyi ya da kötü tüm huylarımın farkında olan bir insanım. Hayatta en çok kendimi irdeleyerek vakit geçiririm. Şurada şöyle davranmamalıydım, bu huyumdan vazgeçsem iyi olur gibi düşüncelerle doludur kafam. Kendimle uğraşmaktan başkalarıyla uğraşmaya vaktim olmaz. Hayattaki en büyük amacım kendimi geliştirmek. Geldiğim gibi gitmemek bu dünyadan. Egolarımın farkındayım ve bunları yenmeye çalışıyorum. Tüm iyi ve kötü özelliklerime karşın kendimi seviyorum. Kendimi sevdiğim için sürekli daha iyi biri haline getirmeye çalışıyorum. Ama değişmesem de olduğum halimle bile kendime aşığım yani.:)))

İşte benim beş gerçeğim böyle. Tüm dürüstlüğümle açtım size kendimi. Aynı dürüstlüğü gösterebilecek kim varsa bu mimi yapması için davet ediyorum. Gönül rahatlığıyla Nugi beni mim yapmam için davet etti, işte size beş gerçeğim mimi diyebilirsiniz. :)))
Hoşça kalın...  :)))   

Ağustos 23, 2013

AVM'LER VE GÜVENLİK TAKINTILARI

görsel
Avmler kalabalık yerler, güvenliğin sağlanması gerekiyor. Allah korusun, böyle kapalı bir mekanda her hangi bir terörist faaliyette hayatta kalmak neredeyse imkansız. Ama bazı yerlerdeki güvenlikle ilgili saçmalıklara dayanamıyorum. İşte bunlardan bazıları;
1) Çantaların yandan geçirilmesi:
Bazı alış veriş merkezlerinde x-ray cihazları var. Çantanızı oradaki banda bırakıp sizde metal dedektöründen geçiyorsunuz. Bunu anlayabiliyorum. Ama çoğu avmde sizi metal dedektöründen geçirip, güvenlik görevlisi çantanızı yandan geçiriyor. Sanki o güvenlik görevlisi sadece benim çantamı tutmakla görevliymiş gibi geliyor. Çantam kesinlikle her hangi bir güvenlik taramasından geçmiyor. O halde ben neden o kapıların altından geçiyorum. Çantama ya da telefonuma bir şeyler yerleştiremez miyim? Ayrıca o görevliye çantamı teslim edip sonra elinden geri alırken resmen utanıyorum. Neden bilmem kız benim çantayı tutunca ben bir mahcup oluyorum.:))
(Bu arada çantanızda yiyecek maddesi varsa x-ray cihazından geçirmeyin. Yiyecekleri bozabilir. Özellikle bu bebeğinizin maması ise daha dikkatli olun)
2) Hamile ve çoçuklar x-ray cihazından geçmiyor:
Bence de geçmesinler zaten. Ben mutlaka zararlı olduğuna inanıyorum ama psikopatsam çocuğumun üzerinde de bomba taşıyabilirim. Bu da bir güvenlik açığı ise ben hala neden o dedektörden geçiyorum.
3)Takıntılı güvenlik görevlileri:
Bir gün Ankamall'a gitmek istedik. Sanırım pazar günüydü ve çok kalabalıktı. Çantalarımızın içini arayan güvenlik görevlisi, dedektörden de ötmeden geçersek bizi avmye sokuyordu. Ben geçtim, eşim geçerken dedektör öttü. :D Sonra diyalog şu;
G.G: ''Beyefendi, bozuk paraları çıkarın.''
Koci: ''Peki''. Çıkarıp geçiyor, tekrar alarm sesi.
G.G: ''Beyefendi, kemerinizi çıkarın''
Koci: ''Tamam'' Çıkarıp geçiyor, tekrar alarm. Bu arada arkada elli kişi oflaya puflaya bekliyor.
G.G: ''Beyefendi, ayakkabılarınızı çıkarın.''
Ben: ''Oldu güzelim, donunu da çıkarsın mı?Alışverişe geldik hanımefendi, bırakmayacaksanız başka yere gidelim''
Sonrasında girmekten vazgeçip çıktık, sonra yine dayanamadık, öbür kapıya gittik ve hiç arama vs. olmadan girdik. Şimdi nerede kaldı güvenlik?
İşte ben bunlara takıntılıyım yahu. Bazı ülkelerde hiçbir avm'de güvenlik için böyle metal dedektörleri yokken. Türkiye'de sanırım sırf birileri para kazansın diye var. Tamam güzel yanları da var ama o zaman doğru uygulayın. Avmnin bir kapısında başka, diğer kapısında başka bir uygulama olmasın. Bilmem, haksız mıyım?

Mayıs 28, 2013

SÖYLE BAKALIM, BUNA NE DİYORSUN?

Bugün Kırıkkale'den eve dönmeden önce servise binmeye beş kala telefonum çaldı, bir baktım eşimin arkadaşı Kazım'ın nişanlısı Sır arıyor. Kendi kendime ''Bu kız beni hiç aramaz ki, ne oldu acep'' derken, telefonu ''Merhaba Sır'' diye yanıtladım. Birkaç saniyelik hoş beş sonrasında Sır hemen konuya girdi. Bu arada kendisi dolmuşta imiş. İki taşın arasında bana söylediklerini aktarıyorum.
Sır: ''Ya Nugi, ben annemin arkadaşı ile görüştüm. O da bu ilaç(Zoretanin)'tan kullanıyormuş. O kadın da aynı senin gibi günde 40 mg kullanıyormuş hemde. Bana sordu ben 20 mg kullandığımı söyledim ama kadın bana bile kullanma dedi. Çünkü kendisi ilacı kullanırken bir şeyi yokmuş. Bıraktığında kadının karaciğeri parçalanmış. Sonra yüzünde kocaman sivilceler çıkmış. İlacı bıraktıktan 4 ay sonra yüzü kabuk kabuk soyulmuş. İlacı bırakalı dokuz ay olmuş yüzü hala soyuluyormuş ve insan içine çıkamıyormuş. Söyle bakalım buna ne diyorsun?'' dedi.
Ben: ''Geçmiş olsun diyorum.'' dedim.
Sonrasında ona böyle bir şey olamayacağını, o kadının abarttığını ya da düzenli kontrollere gitmediğini söyledim. Ama Sır ısrarla karaciğer parçalanmasından bahsetti (ki böyle bir şey mümkün değildir). Ben de '' O zaman kullanma ama ben devam ediyorum çünkü gayet memnunum'' dedim. Bunun üzerine doktoruna danışacağını söyleyip telefonu kapattı.
Ya, bu Kazım benim cildimdeki değişimi gördü, ondan sonra nişanlısına bu ilaçtan aldırdı. Ben kıza dedim ki sen henüz yirmi yaşındasın büyük ihtimalle sivilcelerin geçer. Hem evleniyorsun, çalışmadığına göre hemen çocuk ta yapacaksın. O zaman garanti geçer. Geçmezse kullanırsın dedim ama güzellik takıntılı Kazım kıza zorla ilacı aldırdı. Doktorda en düşük dozda vermiş zaten. Ama kız endişeleniyor. Bir de o kadın demiş ki düğünde makyajın tutmaz. Biraz da ondan korkuyor sanırım. Ama ben ne yapayım sanki Zoretanin'i ben icat ettim. Bana diyor ki ''Bu işe ne diyorsun?''. ''Yahu asıl sen ne diyorsun, ben mi dedim lan ilacı kullan diye'' deyip, bir güzel azarı basacaktım. İçimden Şahika fırladı; ''Ayyyy salon kadını çizgimden çıkartmayın beni'' dedi. Böylece sadece ''Geçmiş olsun diyorum'' gibi ukala bir yanıtla çevirdim. 
Ama soruyorum size 'Sizce bu saf köylü kızı beni uyarmaya mı çalışıyor yoksa gıcık etmeye mi? Ben çözemedim. 

Nisan 08, 2013

YANLIŞ NUMARA

Cuma günü kayınpeder, kayınvalide klasik ziyaretlerimden birini gerçekleştirdim. Mutfakta oturuyorduk, kayınpederim geldi. Az öncede telefon çalmıştı, kayınvalidem kimin aradığını sordu. Kayınpederim ne dese beğenirsiniz,
KV-''Kim aradı?''
KP-''Geçenki yanlış numara aradı. Uzun zamandır görüşememiştik amca, nasılsın iyi misin?dedi. Ben de merak etmiştim evladım bir aydır aramıyorsun dedim. Sonra görüşürüz dedik, kapattık.''
Nedense kayınpederlerin telefonunu sürekli yanlış numara arar. Ya pide siparişi verirler, ya halı yıkamacısını ararlar. Eşim bazen evde yalnızsak telefonu açtırmaz, nasılsa yanlış numaradır çünkü.
İşte Cuma günü konuştukları adamda bir ara telefonun müdavimiymiş. Sürekli yanlış aradınız bey efendi, burası şu şu numara diye düzeltile düzeltile, benim kayınpederin sesini ezberlemiş. Geçende uzun bir aradan sonra tekrar yanlış arayınca hatır sorayım bari demiş. Böyle dostluklar, hatta aşklar bile doğuyormuş, bu da telefonun yararlı bir özelliği olsa gerek :DDD
Yalnız ben böyle işlere uyuz olurum. Yanlış numara dersin aynı adam on kez üst üste yanlış arar. Ya arkadaşım salak mısın? Yani bir kere yanlış aramışsın, numaraya bir bak, tekrar tekrar emin mi olamadın? Bazıları da emin olmaz ya da inanmaz.
-''Alo ben Ahmet Abiyi aramıştım''
-''Ben değilim, burada da Ahmet adında biri yok''
-''Emin misin?''
-''Yok ben Nugi, burada da böyle biri yok''
-''Yalan söyleme, Ahmet abiyi ver''
Şimdi buna ne denir? Bir de akabinde Ahmet abiyi bulup veremediğim için küfür etmişti bana.
Bundan da bahsetmeden geçemeyeceğim. Babamın bir arkadaşı var, arkadaşının eşi de annemle arkadaş olmaya çalışıyor ama annem kadından hiç hoşlanmıyor. Bir şey demiyor, belli de etmiyor. Bu kibarlığı da anlamam, birinden hoşlanmıyorsam hiç bir kuvvet beni onunla yan yana getiremez. Neyse annem kadına katlanıyor yinede. Ben ise gıcık oluyorum tabii, kadın gelince kesinlikle yanına çıkmıyorum mesela. Bir de o zamanlar beş yaşlarında bir kızı var. Kız kadından da beter, gözleri fel fecir okuyor. Resmen çocuk laf dinliyor, hayatımda böyle bilmiş çocuk görmemiştim. İkisi de birbirinden sevimsiz. Neyse bu kadın bir gün aradı. Telefonu ben açtım. Muhabbet şöyle;
-''Efendim?'' (Nedense ben telefonu hep efendimmm diye açarım)
-''Alo ben Ayşen teyzen, Annen var mı?''
_''Var.'' Çat (telefonu yüzüne kapattım, biliyorum pek hoş bir davranış olmadı ama o da bana anneni verir misin? demedi ki. Annen var mı? diye sordu. Bende düzgünce cevap verdim ve bence konuşma bitti. Üstelik bunu ilk yapışı da değildi. Tamam tamam çok kötüyüm)
Son olarak da sapık muhabbetim var. Beni bir ara sürekli bilinmeyen numara arayıp duruyordu. Telefonu açıyordum ve ses yok, hatta hat sesi bile gelmiyor. Vay be normal sapıklardan değil, üfleyip kapatmıyor, cool takılıyor deyip takdir ederken, bu aramalar gece yarıları ve her saat devam edince ben sinir oldum. Arama kardeşim dedim, açtım kapattım, red ettim gibi bir sürü saçma sapan yöntem denedim yok devamlı aranıyorum. Bende en sonunda eşime verdim. O da Türk erkeğinin şaşmaz temsilcisi olarak bir güzel küfür etti. Daha da aramaz canım derken yine aranıyordum. Sonra tesadüfen bir arkadaşım benim telefonumda sahte arama özelliğinin aktif olduğunu keşfetti. Meğer bu sahte aramaya yanlışlıkla basıp kendi kendimi arayıp duruyormuşum, bu durumda kendi kendimize küfretmiş olduk tabii. Eee kötü söz sahibinindir diye boşu boşuna dememişler. :DDD Ama sonradan sahte arama çok işime yaradı, istemediğim bir ortamda isem çaktırmadan sahte aramayı etkinleştirip, ''Ay pardon canım bu telefona bakmam lazım, sonra görüşürüz'' deyip, az uzaklaşmadım ortamdan. Telefon maceralamı dinlediniz efendim, bir pazartesi sendromunda kendimi böyle güldürdüm. Umarım sizi de güldürmüşümdür.

Mart 10, 2013

PAZAR GÜNLERİ

Galanthus L. - Kardelen
Dün bahsettiğim üzere pazar günlerini hiç sevmiyorum. Bunun nedeni ilkokul yıllarıma dayanır. Pazartesi sendromunu okula başladığım ilk günden itibaren yaşamışımdır.
Gelelim pazar gününü sevmeme nedenlerime;
Bir kere pazar sabahları evde hiç ses olmaz. Ben bebeklikten beri saat en geç 8'de uyanan biri olduğumdan, ben uyanmışken evdeki herkes uyuyor olurdu. Ben liseye kadar her pazar 6'da uyanmışımdır. Artist kardeşimin o zamanlardan artist olup, gece hayatına uyum sağlayacağı belliymiş. Kendisi gece üç, dört veya belki sabah yattığından saat 2'den evvel uyanmazdı. Sağ olsun en küçük de benim gibi canavardı da kendime saat 7'de çizgi film izleyebilecek bir yandaş bulabiliyordum. Biz iki kardeş fazla gürültü etmeden salonda çizgi film izlerdik, pazar gününün en güzel yanı oydu, büyüyünce o da kalmadı.Saat 10 gibi zorlamalarımızla annem ve babam uyanır ve kahvaltı faslına geçilirdi. Pazar gününün en güzel ikinci yanı da ailecek yapılan ve uzun süren pazar kahvaltılarıydı. Hele Samsun'daysak pide yaptırılır, eş dost çağırılırdı. O zevkten de ortaokulun son yılında dershaneye yazılmamla birlikte mahrum edildim.
Kahvaltı ve çay keyfinden sonra sıkıcı kısım başlıyordu. Babam tek tatil günüm diyerek salonda uzanır ya uyur ya da TRT işkencesi ''Kara Murat'' ya da ''Western Filmleri'' izlerdi. Annem genelde forma ve babamın giysilerini ütülemekle meşgul olurdu. Kardeşlerden biri hala uyuduğundan bir paylaşımımız olamazdı. En küçük kardeş de benden 8 yaş küçük olduğundan pek oyun arkadaşlığı yapamazdım. Babam her pazar ayakkabıları boyatırdı bana, sorumluluk almalıymışım. Yahu zaten ilk çocuk olmanın ezikliği içinde acayip bir sorumluluk duygum vardı. Hadi bir zahmet o işi de hallederdim de sonra? Sonrası biraz ders çalışırdım, tv izlerdim, kitap okurdum ama evin üzerine sinmiş o kasvetten kurtulamazdım. Üstelik yazları bile aynı kasvet olurdu. Akşam yemekleri de yine bir nebze şenlikli geçerdi çünkü babam da dahil tüm aile mutfakta hazırlık yapardık.
Akşam yemeğinden sonra ise en büyük işkence başlardı. Hani bizler küçükken bir banyo günü vardı ya, genelde de pazar günleri olurdu. İşte bizim banyo günü de pazar günleriydi, kardeşler sıraya girer ve yıkanırdık. Sona kalan kişiye sıcak su da kalmazdı. Hele artist kardeşim banyoya ilk girdiyse kimseye su kalmazdı. Kırklanırdı sanki, halbuki ben bir gün yakaladım, hanım küvette banyo keyfi yapıyormuş, köpükler, ördek falan... Bu hanım çıkınca termosifonun ısınmasını bekle işin yoksa, sinir krizleri geçir. Banyo faslından sonra benim kıvırcık, dolaşık ve belimdeki saçlarla uğraşma kısmı gelirdi ki annem bir süre sonra uğraşamayacağını anlayıp, bana da kıyamadığından saçlarımı kısacık kestirmişti. Hala da kısa, en fazla omuzlarıma kadar uzatabiliyorum. Bu fasıl da bittikten sonra çanta hazırlığı, forma hazırlığı yapar, sonra da erkenden yatardık. Ama ben bir türlü uyuyamazdım. Ertesi günün stresi vururdu, bir de cumartesi günü bir saat geç yattığımdan, uyku düzenim şaşmış olurdu.
Bu yaşımdayım hala aynı stresi yaşıyorum, pazar günlerini hiç sevmiyorum. Neyse ki eşim bugüne sinema planı yapmış, bir nebze rahatlatır beni. Bakalım hangi filme gideceğiz?
Ne kadar olabilirse KEYİFLİ PAZARLAR HERKESE. :)))
 
Fotoğraf, bizim okulun arazisinden, kardelen...

Şubat 27, 2013

AT,AVRAT, SİLAH :DDDD



İki sene önceki Konya Tarım Fuarından benim çektiğim bir fotoğraf. Fuar tarım alet ve makineleri ile ilgiliydi ama çiftçiler fuar alanı yanındaki bu otobüsle daha çok ilgiliydiler. Öyle bir sıra vardı ki anlatamam. Nedir bu silah merakı onu da hiç anlamam. Amacı ne olursa olsun üretim aşamasından itibaren mutlaka bir canlıya zarar veren bir aletle neden bu kadar ilgilenilir. Amaç korunmak ise kendimizi başka türlü koruyamaz mıyız? Ya da neden bu kadar çok korkuyoruz?
Bence oldukça gereksiz bir şey. Hayatım boyunca oyunlar dışında elime almayacağım şey.
Neyse fotoğraftaki çiftçi amcada tesadüfen bu şekilde kareye girmiş. Alnının ortasından vurduk adamı :DDD Ayrıca çiftçi amcam adidas ayakkabı giyiyor. Benim çalıştığım yerdeki çiftçi amcalarda henüz göremedik, özellikle bu yaşta olanlar için söylüyorum :))

Şubat 19, 2013

TEMİZLİK AŞKI ;))

Allah içimdeki ev kadınını öldürsün, öyle de bir yere gömsün ki bir daha çıkamasın, dna'sından klonlanamasın. Her cumartesi bana bir şeyler oluyor, rahat duramıyorum. ''Ay evin her yanını örümcekler bağlamış, ay toz olmuş alerjim azacak, ay yağ olmuş her yer...'' diye diye kocamın başının etini yiyorum. Bir de ben her mevsim beli tutulan biriyim, özellikle mevsim geçişlerinde kitlenir kalırım, en az iki hafta kıpırdayamam. Bu yüzden süpürge falan çekemem, belimi yormamam lazım. Eşim sağolsun evi süpürüyor ama o da benim istediğim gibi yapamıyor. Niye kadın çağırmıyorsunuz diyeceksiniz? Bana gülersiniz ama ben temizlikçi teyzelerden korkuyorum. Genelde yaşımı küçük bulup bana tip tip bakıyorlar, sonrada '' ay bu yeni nesil de kendi temizliğini bile yapamıyor'' bakışları altında çemkire çemkire işe başlıyorlar. Kimisi '' Amway'de neymiş, sen bana bir tane vim, bir tane güldal kap gel bim'den, onlarla temizlik mi olur'' deyip, beni koşturuyor. Hatta bir tanesi illede kendi istediği markayı bulmam için beni 4 ayrı markete yollamıştı, yaz günü. Kırıkkale'de oturduğum zaman ise bir bayan çağırmıştım evlere şenlik, sağolsun kocasıyla ilgili bütün sorunlarını anlattı (Yok kocası aldatıyormuş, yok aldattığı kadın pis kokuyormuş tövbe tövbe), bütün evi köpürttü, sonra yalandan duruladı ve evin temizliği güya bitti. Kadın giderken ayaklarına baktım, pislik içindeydi, teorik olarak akşama kadar ev temizleyen bir insanın, ayaklarının kokmaması ve bembeyaz olması bekleniyor. Nasıl pis anlatamam. Bu gitti ben evi baştan aşağıya bir temizledim, iki gün yerimden kalkamadım. Kimseyi aşağılamıyorum, bende ev temizleyerek para kazanabilirim ama ben temizlikçi olsam varya eviniz bal dök yala olur. İş ahlakı denen bir şey var :DD
Neyse işte bu gibi durumlar yüzünden ve kocamda haftasonu çalıştığından dedim ki evi ben temizleyeyim. Cumartesi sabahı saat 07:30'da kalktım, azıcık bir şeyler yedim, bu sefer taktik değiştireyim oda oda temizleyeyim belki daha az yorulurum dedim. Mesela bir odaya giriyorum, yatak altı, koltuk altı vs. süpürüyorum, sonra yerlerini siliyorum, sonra toz alıyorum, en son da halısını serip kapısını kapatıp çıkıyorum. Böyle böyle derken normalde 1,5 saatte biten temizlik 6 saat sürdü. Sonrasında Ebru Şallı ile buluşup, plates esneme egzersizleri yaptım, yorulan kaslarım dinlesin diyerekten. İki tane kas gevşetici ve sıcak su torbasını da hazır ettikten sonra azıcık bir kalça ağrısı ile atlattım ama yinede bu duruma bir çözüm bulmalı yoksa ben mavi kapaklardan kendim için toplayacağım.
Ya da birileri bulsun bana bir çözüm :))) Bekliyorum çözüm önerilerinizi...
( Karikatürler, altında belirtildiği gibi Erdil Yaşaroğlu'na ait.)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...