enteresan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
enteresan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Nisan 08, 2013

YANLIŞ NUMARA

Cuma günü kayınpeder, kayınvalide klasik ziyaretlerimden birini gerçekleştirdim. Mutfakta oturuyorduk, kayınpederim geldi. Az öncede telefon çalmıştı, kayınvalidem kimin aradığını sordu. Kayınpederim ne dese beğenirsiniz,
KV-''Kim aradı?''
KP-''Geçenki yanlış numara aradı. Uzun zamandır görüşememiştik amca, nasılsın iyi misin?dedi. Ben de merak etmiştim evladım bir aydır aramıyorsun dedim. Sonra görüşürüz dedik, kapattık.''
Nedense kayınpederlerin telefonunu sürekli yanlış numara arar. Ya pide siparişi verirler, ya halı yıkamacısını ararlar. Eşim bazen evde yalnızsak telefonu açtırmaz, nasılsa yanlış numaradır çünkü.
İşte Cuma günü konuştukları adamda bir ara telefonun müdavimiymiş. Sürekli yanlış aradınız bey efendi, burası şu şu numara diye düzeltile düzeltile, benim kayınpederin sesini ezberlemiş. Geçende uzun bir aradan sonra tekrar yanlış arayınca hatır sorayım bari demiş. Böyle dostluklar, hatta aşklar bile doğuyormuş, bu da telefonun yararlı bir özelliği olsa gerek :DDD
Yalnız ben böyle işlere uyuz olurum. Yanlış numara dersin aynı adam on kez üst üste yanlış arar. Ya arkadaşım salak mısın? Yani bir kere yanlış aramışsın, numaraya bir bak, tekrar tekrar emin mi olamadın? Bazıları da emin olmaz ya da inanmaz.
-''Alo ben Ahmet Abiyi aramıştım''
-''Ben değilim, burada da Ahmet adında biri yok''
-''Emin misin?''
-''Yok ben Nugi, burada da böyle biri yok''
-''Yalan söyleme, Ahmet abiyi ver''
Şimdi buna ne denir? Bir de akabinde Ahmet abiyi bulup veremediğim için küfür etmişti bana.
Bundan da bahsetmeden geçemeyeceğim. Babamın bir arkadaşı var, arkadaşının eşi de annemle arkadaş olmaya çalışıyor ama annem kadından hiç hoşlanmıyor. Bir şey demiyor, belli de etmiyor. Bu kibarlığı da anlamam, birinden hoşlanmıyorsam hiç bir kuvvet beni onunla yan yana getiremez. Neyse annem kadına katlanıyor yinede. Ben ise gıcık oluyorum tabii, kadın gelince kesinlikle yanına çıkmıyorum mesela. Bir de o zamanlar beş yaşlarında bir kızı var. Kız kadından da beter, gözleri fel fecir okuyor. Resmen çocuk laf dinliyor, hayatımda böyle bilmiş çocuk görmemiştim. İkisi de birbirinden sevimsiz. Neyse bu kadın bir gün aradı. Telefonu ben açtım. Muhabbet şöyle;
-''Efendim?'' (Nedense ben telefonu hep efendimmm diye açarım)
-''Alo ben Ayşen teyzen, Annen var mı?''
_''Var.'' Çat (telefonu yüzüne kapattım, biliyorum pek hoş bir davranış olmadı ama o da bana anneni verir misin? demedi ki. Annen var mı? diye sordu. Bende düzgünce cevap verdim ve bence konuşma bitti. Üstelik bunu ilk yapışı da değildi. Tamam tamam çok kötüyüm)
Son olarak da sapık muhabbetim var. Beni bir ara sürekli bilinmeyen numara arayıp duruyordu. Telefonu açıyordum ve ses yok, hatta hat sesi bile gelmiyor. Vay be normal sapıklardan değil, üfleyip kapatmıyor, cool takılıyor deyip takdir ederken, bu aramalar gece yarıları ve her saat devam edince ben sinir oldum. Arama kardeşim dedim, açtım kapattım, red ettim gibi bir sürü saçma sapan yöntem denedim yok devamlı aranıyorum. Bende en sonunda eşime verdim. O da Türk erkeğinin şaşmaz temsilcisi olarak bir güzel küfür etti. Daha da aramaz canım derken yine aranıyordum. Sonra tesadüfen bir arkadaşım benim telefonumda sahte arama özelliğinin aktif olduğunu keşfetti. Meğer bu sahte aramaya yanlışlıkla basıp kendi kendimi arayıp duruyormuşum, bu durumda kendi kendimize küfretmiş olduk tabii. Eee kötü söz sahibinindir diye boşu boşuna dememişler. :DDD Ama sonradan sahte arama çok işime yaradı, istemediğim bir ortamda isem çaktırmadan sahte aramayı etkinleştirip, ''Ay pardon canım bu telefona bakmam lazım, sonra görüşürüz'' deyip, az uzaklaşmadım ortamdan. Telefon maceralamı dinlediniz efendim, bir pazartesi sendromunda kendimi böyle güldürdüm. Umarım sizi de güldürmüşümdür.

Mart 24, 2013

ESKİ BİR TAPINAK YAZISI

Sanırım henüz ortaokuldaydım, ergenliğe girilen ve sürekli sinirli olarak dolaşılan bir zamanı yaşıyordum. Çok sinirli bir çocuktum. Şimdi bile nedenini anlayamıyorum, evde her şey yolundaydı, okulda ise sınıf birincisiydim. Ama şu bir gerçek ki okuldan eve döndüğüm an annemin günümün nasıl geçtiği ile ilgili yönelttiği sorulara cevap vermek istemiyor, her şeyden sıkılıyor ve yalnız kalmak istiyordum. Ne yazık ki yalnız kalmak istediğimi bağıra çağıra talep ediyordum.
 Yarım saat önce uyandım. Rüyamda eve misafir gelecekti. Eşim, annem, babam, kardeşlerim, kayınvalidem, kayınpederim ve bazı akrabalar aynı evdeyiz ve hazırlık yapıyoruz. Ben lüzumsuz bir telaş içindeyim, etraftaki herkese bağırıp, çağırıyorum. " Hadi ama hazırlıklar yetişmedi mi?, Zaten sen hep böyle uyuşuksun, Tembel teneke çabuk buraya gel, Şu battaniyeyi kaldırın ortadan, Ahhhhhh bıktım sizden, Misafirler gelmek üzere.'' Genel olarak söylediklerim bu yönde ve çoğunlukla bu lafları eşime söylüyorum. O ise gıkını çıkartmadan milföy börekleri hazırlıyor, ben ne dersem yapmaya çalışıyor. Ama ben hala beğenmiyorum. Bütün rüya böyle geçti ama misafirler gelmedi. Uyandığımda eşim işe gitmişti ve ben çok utanıyordum. Evet rüya olduğunu biliyorum fakat etkisinden kurtulamıyorum. Ve ne yazık ki ben bazen böyle bir insanım. Çevremdekilere istemeden zarar veriyorum. Şu telaşımdan, sinirimden ergenlikten beri kurtulamadım. Her şey mükemmel olacak illa ki. "Yahu şart mı Nugi, bazen de eğri dursun'' diyorum yok olmuyor.
Bir de ben ortamın elektriğinden çok etkileniyorum. Hissediyorum ve gergin bir ortamsa ben de gergin oluyorum. Bunu bilinçli olarak yapmıyorum, kendi kendine oluyor. Genellikle ben de gerilmiş ya da üzülmüşsem ya da bazen seviniyorum ''Daha sonrasında ya ben bu modda değildim neden böyle oldu şimdi'' diye düşünüyorum. Kendimi dinleyen ve anlamaya çalışan bir insan olduğum için zamanla çözdüm bu olayı. Anladım ki ben ortamdaki tüm iyi veya kötü elektriği çeken insanım. Literatürde geçer mi bilmem ama ben böyle olduğuma eminim. En az etkilenmek için mutlaka bir yol bulmalıyım.
Yazının başında bahsettiğim gibi ortaokul zamanlarımda aileme bağırıp, çağırırken babacığım elinde rulo yapılıp, kurdele işe bağlanmış bir kağıtla çıkageldi. "Değerli kızım al bu kağıtta yazılanları sana hediye ediyorum, iyice konsantre olarak oku ve düşün. Sonrada aklına yatarsa uygula'' dedi. Ben kağıdı açtım, okudum ve babamın bana anlatmak istediklerini görünce kendimden utandım. Kendimi sorguladım ve belki milyon kez okumuşumdur o yazıyı. Şimdi ezbere biliyorum. Hala o olgun insan değilim ne yazık ki!!! Ama olmak için uğraşıyorum. Aklımdan yazıyı okuyorum. Sükûnette kalmaya çalışıyorum. Belki bir çoğunuzun bildiği yazıyı paylaşmak istiyorum. Ne de olsa bilmek, anlamak değildir. Belki buradan okuyup bir anlam çıkarırsınız.
Huzurlu pazarlar...
 
 
"Gürültü patırtının ortasında sükûnetle dolaş, sessizliğin içinde huzur bulunduğunu unutma.
Başka türlü davranmak açıkça gerekmedikçe herkesle dost olmaya çalış.
Sana bir kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak olsun. Bağışla ve unut. Ama kimseye teslim olma. İçten ol, telâşsız, kısa ve açık seçik konuş.
Başkalarına da kulak ver. Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları; çünkü, dünyada herkesin bir öyküsü vardır.
Yalnız planlarının değil, başarılarının da tadını çıkarmaya çalış. İşin ne kadar küçük olursa olsun ilgilen; hayattaki dayanağın odur. Seveceğin bir işi seçersen yaşamında bir an bile çalışmış ve yorulmuş olmazsın. İşini öyle seveceksin ki başarıların bedenini ve yüreğini güçlendirirken verdiklerinle de yepyeni hayaller başlamış olacaksın.
Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol.
Sevmediğin zaman sever gibi yapma.
Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme.
İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın kalmaz.
Ve unutma ki, insanlığın yüzyıllardır öğrendikleri, sonsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek bir kum taneciğinden daha fazla değildir.
Aşka burun kıvırma sakın; o çöl ortasında yemyeşil bahçedir. O bahçeye lâyık bir bahçıvan olmak için her bitkinin sürekli bakıma ihtiyacı olduğunu unutma.
Kaybetmeyi ahlâksız bir kazanca tercih et. İlkinin acısı bir an, ötekinin vicdan azabı bir ömür boyu sürer. Bazı idealler o kadar değerlidir ki, o yolda mağlup olman bile bir zafer sayılır. Bu dünyada bırakacağın en büyük miras dürüstlüktür.
Yılların geçmesine öfkelenme; gençliğe yakışan şeyleri gülümseyerek teslim et geçmişe. Yapamayacağın şeylerin yapabileceklerini engellemesine izin verme.
Rüzgârın yönünü değiştiremediğin zaman, yelkenlerini rüzgâra göre ayarla. Çünkü dünya, karşılaştığın fırtınalarla değil, gemiyi limana getirip getirmediğinle ilgilenir.
Ara sıra isyana yönelecek olsan da hatırla ki, evreni yargılamak imkânsızdır. Onun için kavgalarını sürdürürken bile kendi kendinle barış içinde ol.
Hatırlar mısın doğduğun zamanları; sen ağlarken herkes sevinçle gülüşüyordu. Öyle bir ömür geçir ki, herkes ağlasın öldüğünde, sen mutlulukla gülümse.
Sabırlı, sevecen, erdemli ol. Eninde sonunda bütün servetin sensin.
Görmeye çalış ki, bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen dünya yine de insanoğlunun biricik mekânıdır."   Xsentus (İ.Ö 9. yy.)

Mart 10, 2013

PAZAR GÜNLERİ

Galanthus L. - Kardelen
Dün bahsettiğim üzere pazar günlerini hiç sevmiyorum. Bunun nedeni ilkokul yıllarıma dayanır. Pazartesi sendromunu okula başladığım ilk günden itibaren yaşamışımdır.
Gelelim pazar gününü sevmeme nedenlerime;
Bir kere pazar sabahları evde hiç ses olmaz. Ben bebeklikten beri saat en geç 8'de uyanan biri olduğumdan, ben uyanmışken evdeki herkes uyuyor olurdu. Ben liseye kadar her pazar 6'da uyanmışımdır. Artist kardeşimin o zamanlardan artist olup, gece hayatına uyum sağlayacağı belliymiş. Kendisi gece üç, dört veya belki sabah yattığından saat 2'den evvel uyanmazdı. Sağ olsun en küçük de benim gibi canavardı da kendime saat 7'de çizgi film izleyebilecek bir yandaş bulabiliyordum. Biz iki kardeş fazla gürültü etmeden salonda çizgi film izlerdik, pazar gününün en güzel yanı oydu, büyüyünce o da kalmadı.Saat 10 gibi zorlamalarımızla annem ve babam uyanır ve kahvaltı faslına geçilirdi. Pazar gününün en güzel ikinci yanı da ailecek yapılan ve uzun süren pazar kahvaltılarıydı. Hele Samsun'daysak pide yaptırılır, eş dost çağırılırdı. O zevkten de ortaokulun son yılında dershaneye yazılmamla birlikte mahrum edildim.
Kahvaltı ve çay keyfinden sonra sıkıcı kısım başlıyordu. Babam tek tatil günüm diyerek salonda uzanır ya uyur ya da TRT işkencesi ''Kara Murat'' ya da ''Western Filmleri'' izlerdi. Annem genelde forma ve babamın giysilerini ütülemekle meşgul olurdu. Kardeşlerden biri hala uyuduğundan bir paylaşımımız olamazdı. En küçük kardeş de benden 8 yaş küçük olduğundan pek oyun arkadaşlığı yapamazdım. Babam her pazar ayakkabıları boyatırdı bana, sorumluluk almalıymışım. Yahu zaten ilk çocuk olmanın ezikliği içinde acayip bir sorumluluk duygum vardı. Hadi bir zahmet o işi de hallederdim de sonra? Sonrası biraz ders çalışırdım, tv izlerdim, kitap okurdum ama evin üzerine sinmiş o kasvetten kurtulamazdım. Üstelik yazları bile aynı kasvet olurdu. Akşam yemekleri de yine bir nebze şenlikli geçerdi çünkü babam da dahil tüm aile mutfakta hazırlık yapardık.
Akşam yemeğinden sonra ise en büyük işkence başlardı. Hani bizler küçükken bir banyo günü vardı ya, genelde de pazar günleri olurdu. İşte bizim banyo günü de pazar günleriydi, kardeşler sıraya girer ve yıkanırdık. Sona kalan kişiye sıcak su da kalmazdı. Hele artist kardeşim banyoya ilk girdiyse kimseye su kalmazdı. Kırklanırdı sanki, halbuki ben bir gün yakaladım, hanım küvette banyo keyfi yapıyormuş, köpükler, ördek falan... Bu hanım çıkınca termosifonun ısınmasını bekle işin yoksa, sinir krizleri geçir. Banyo faslından sonra benim kıvırcık, dolaşık ve belimdeki saçlarla uğraşma kısmı gelirdi ki annem bir süre sonra uğraşamayacağını anlayıp, bana da kıyamadığından saçlarımı kısacık kestirmişti. Hala da kısa, en fazla omuzlarıma kadar uzatabiliyorum. Bu fasıl da bittikten sonra çanta hazırlığı, forma hazırlığı yapar, sonra da erkenden yatardık. Ama ben bir türlü uyuyamazdım. Ertesi günün stresi vururdu, bir de cumartesi günü bir saat geç yattığımdan, uyku düzenim şaşmış olurdu.
Bu yaşımdayım hala aynı stresi yaşıyorum, pazar günlerini hiç sevmiyorum. Neyse ki eşim bugüne sinema planı yapmış, bir nebze rahatlatır beni. Bakalım hangi filme gideceğiz?
Ne kadar olabilirse KEYİFLİ PAZARLAR HERKESE. :)))
 
Fotoğraf, bizim okulun arazisinden, kardelen...

Şubat 27, 2013

AT,AVRAT, SİLAH :DDDD



İki sene önceki Konya Tarım Fuarından benim çektiğim bir fotoğraf. Fuar tarım alet ve makineleri ile ilgiliydi ama çiftçiler fuar alanı yanındaki bu otobüsle daha çok ilgiliydiler. Öyle bir sıra vardı ki anlatamam. Nedir bu silah merakı onu da hiç anlamam. Amacı ne olursa olsun üretim aşamasından itibaren mutlaka bir canlıya zarar veren bir aletle neden bu kadar ilgilenilir. Amaç korunmak ise kendimizi başka türlü koruyamaz mıyız? Ya da neden bu kadar çok korkuyoruz?
Bence oldukça gereksiz bir şey. Hayatım boyunca oyunlar dışında elime almayacağım şey.
Neyse fotoğraftaki çiftçi amcada tesadüfen bu şekilde kareye girmiş. Alnının ortasından vurduk adamı :DDD Ayrıca çiftçi amcam adidas ayakkabı giyiyor. Benim çalıştığım yerdeki çiftçi amcalarda henüz göremedik, özellikle bu yaşta olanlar için söylüyorum :))

Şubat 19, 2013

TEMİZLİK AŞKI ;))

Allah içimdeki ev kadınını öldürsün, öyle de bir yere gömsün ki bir daha çıkamasın, dna'sından klonlanamasın. Her cumartesi bana bir şeyler oluyor, rahat duramıyorum. ''Ay evin her yanını örümcekler bağlamış, ay toz olmuş alerjim azacak, ay yağ olmuş her yer...'' diye diye kocamın başının etini yiyorum. Bir de ben her mevsim beli tutulan biriyim, özellikle mevsim geçişlerinde kitlenir kalırım, en az iki hafta kıpırdayamam. Bu yüzden süpürge falan çekemem, belimi yormamam lazım. Eşim sağolsun evi süpürüyor ama o da benim istediğim gibi yapamıyor. Niye kadın çağırmıyorsunuz diyeceksiniz? Bana gülersiniz ama ben temizlikçi teyzelerden korkuyorum. Genelde yaşımı küçük bulup bana tip tip bakıyorlar, sonrada '' ay bu yeni nesil de kendi temizliğini bile yapamıyor'' bakışları altında çemkire çemkire işe başlıyorlar. Kimisi '' Amway'de neymiş, sen bana bir tane vim, bir tane güldal kap gel bim'den, onlarla temizlik mi olur'' deyip, beni koşturuyor. Hatta bir tanesi illede kendi istediği markayı bulmam için beni 4 ayrı markete yollamıştı, yaz günü. Kırıkkale'de oturduğum zaman ise bir bayan çağırmıştım evlere şenlik, sağolsun kocasıyla ilgili bütün sorunlarını anlattı (Yok kocası aldatıyormuş, yok aldattığı kadın pis kokuyormuş tövbe tövbe), bütün evi köpürttü, sonra yalandan duruladı ve evin temizliği güya bitti. Kadın giderken ayaklarına baktım, pislik içindeydi, teorik olarak akşama kadar ev temizleyen bir insanın, ayaklarının kokmaması ve bembeyaz olması bekleniyor. Nasıl pis anlatamam. Bu gitti ben evi baştan aşağıya bir temizledim, iki gün yerimden kalkamadım. Kimseyi aşağılamıyorum, bende ev temizleyerek para kazanabilirim ama ben temizlikçi olsam varya eviniz bal dök yala olur. İş ahlakı denen bir şey var :DD
Neyse işte bu gibi durumlar yüzünden ve kocamda haftasonu çalıştığından dedim ki evi ben temizleyeyim. Cumartesi sabahı saat 07:30'da kalktım, azıcık bir şeyler yedim, bu sefer taktik değiştireyim oda oda temizleyeyim belki daha az yorulurum dedim. Mesela bir odaya giriyorum, yatak altı, koltuk altı vs. süpürüyorum, sonra yerlerini siliyorum, sonra toz alıyorum, en son da halısını serip kapısını kapatıp çıkıyorum. Böyle böyle derken normalde 1,5 saatte biten temizlik 6 saat sürdü. Sonrasında Ebru Şallı ile buluşup, plates esneme egzersizleri yaptım, yorulan kaslarım dinlesin diyerekten. İki tane kas gevşetici ve sıcak su torbasını da hazır ettikten sonra azıcık bir kalça ağrısı ile atlattım ama yinede bu duruma bir çözüm bulmalı yoksa ben mavi kapaklardan kendim için toplayacağım.
Ya da birileri bulsun bana bir çözüm :))) Bekliyorum çözüm önerilerinizi...
( Karikatürler, altında belirtildiği gibi Erdil Yaşaroğlu'na ait.)

Şubat 10, 2013

RENGARENK


Bu güzel Ankara pazarı ailemle geçiyor. Birazdan eşim de bize katılacak. Umarım önümüzdeki hafta, yukarıdaki fotoğrafta olduğu gibi rengarenk geçer. Tatilin son saatlerini güzel geçirmeniz dileğiyle...:)))
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...