şans etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şans etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Eylül 01, 2013

KENDİNİZ İÇİN BUGÜN NE YAPTINIZ? (BAŞKENT İLETİŞİM BİLİMLERİ AKADEMİSİ)

Daha önce dilek defteri yazdığımdan bahsetmiştim. Dilek defterime yazdığım bütün dileklerim tek tek gerçekleşiyor. Size dilek defterimden de bir gün bahsedeceğim. Ama şimdi en çok istediğim dilekten bahsetmek istiyorum.
Hayatım boyunca sanatla profesyonel anlamda uğraşmak istedim. Bu konuda yetenekli olduğumu biliyorum. Ama ailem bu konuda hiç desteklemedi. Okullarımız da bu konuda çok yetersiz. Kardeşim tiyatro oyuncusu oldu ama ben bile bu yolu seçmesine karşı çıkmıştım. Sorun para kazanamazsın mantığı. Bu yüzden ailemi suçlamıyorum ama kendime yatırım yapmayı sevdiğim için daha fazla geç kalmadan sevdiğim yola girmeye başladım. Para kazanma kaygım da olmadığı için o kadar keyif alıyorum ki anlatamam.
kaynak
Sanata seslendirme yolu ile girmek istedim. Başkent iletişim bilimleri akademisinde seslendirme kursuna yazıldım. Akademi de kural olarak öncelikle diksiyon dersi almak şart. İlk beş hafta diksiyon dersi alacağım. İki haftası bugün bitti bile. Beş haftadan sonra bir ay ara verip yine hafta sonları üçer saatimi alacak olan seslendirme kursuna devam edeceğim. Çok mutluyum. Ayrıca kursta gördüm ki verdiğim her kuruşa değermiş. Kurs ile ilgili bilgilere şuradan ulaşabilirsiniz.
Hafta hafta öğrendiklerimden bazılarını sizlerle paylaşmak istiyorum. Belki merak edenler olabilir.
Mesela,
Türkçe'de ''ğ'' harfi asla seslendirilmez. Dağ kelimesi ''daa'' olarak okunur. Ya da kağan ismi ''kaan'' olarak okunur.
Ayrıca Türkçe yazıldığı gibi okunmaz, ben hep yazıldığı gibi okuduğumdan sürekli geleceğim, gideceğim diye konuşurdum. Halbuki "geliceem ve gidiceem'' diye i sesi ve iki e sesi seslenerek okunurmuş.
Sonra değil, ''soora''ymış. Ve ''değil'' ,''diil'' diye okunurmuş.
Şimdilik bunları bile düzeltseniz yeter sanırım.
Kursa katılan hemen herkes çok genç. Lisede okuyan, liseyi yeni bitiren ve üniversitede okuyanlar ağırlıkta. Benim yaşımda bir kız var, bir de elli yaşın üstünde bir amca var. Hocalarımız TRT spikerleri. Televizyonda haberleri sunan insanlar karşınıza gelince çok şaşırıyorsunuz. Gerçekten çok keyifli ya. Bir yandan da zor. Yirmi yedi yıldır yaptığım yanlışları düzeltmeye çalışıyorum ki hocaların tek kusur bulmadıkları kişi benim. Yani bariz olarak açık e harfi, tonlama hatası, ses kısıklığı gibi problemlerim yok. Kursta kimisi ''e'' harfini açık söylediğinin farkında bile değil ya da ''s'' harflerini söylerken tısladığının. Fakat ben bile aşırı zorlanıyorum. Ama her şeye değer.
Biraz karman çorman oldu yazım, kusura bakmayın. Daha sonra kursta güldüğümüz şeylerden bahsederim.
Siz kendiniz için bugün ne yaptınız?

Nisan 09, 2013

UĞUR BÖCEĞİM UĞURLU GELDİ

Bugün soğanlı ve yumrulu bitkiler dersinden sınavım vardı. Hafta sonu çalışmayı planlamıştım ama hiç çalışamadım. Dün iş yerinde de hiç bakamadım. Dün akşam ve bu sabah ne çalıştıysam onunla girdim sınava. Neyse ki şans yine benden yanaydı, sanırım 100 alırım sınavdan. Bunu da atlattım.;)))
Şimdi bir final sınavı ve bir ödev bekliyor beni. Ödevimi artık hafta içi yavaş yavaş yapayım diyorum.

Sınavdan sonra sanmayın eve geldim. Hoca sınav kağıdını masaya bıraktığımda araziyi dolaşacağız bir yere ayrılma dedi. Sonra sınıfça her hafta yaptığımız gibi araziyi dolaştık. Fakat bu sefer salep parselindeki sıra arası ve sıra üzerinde bulunan tüm yabancı otları yolmamızı istedi. Lisans okurken her gün tarlada ot yolmakla geçerdi günüm. Nostalji yaptım, ellerim kokar ot yüzünden berbat kokuyor ama tarlada olmanın verdiği haz daha baskın.

 

İyi ki bu mesleği seçmişim ve iyi ki lisansla sınırlı bırakmamışım. Bir şeyler üretmek çok güzel, doğayla uğraşmak ise mükemmel. En azından evde bile bitkilerle ya da hayvanlarla ilgilenmek gerekiyor. İnsanın bütün stresini alıyor. Şimdi yemek hazırlayıp, tatlı kocişimi bekleyeceğim. Artık bu güzel haberi kutlarız biz. Hoşçakalın...

Şubat 07, 2013

ŞANS İNSANI NUGİ :)))

Alanya'da balayında eşimin tuttuğu balık, böyle de deliyiz.:DD

İşte böyle insanlar da var, doğuştan şanslılar. Onlardan biri de benim. Şimdi bana kızmayın ama '' Bu ne yaa, hem şanslı, hem de bize nispet yapıyor'' diye... Amacım nispet değil, ama farkında olduğum birşeyi paylaşmak. Aslında ben bir oğlak burcu olarak çatık kaşlı doğmuşum ve annem hiç benim kadar büyümüş de küçülmüş bir bebek görmediğini söylüyor. Neredeyse kundaktan '' O mama öyle mi hazırlanır bee...'' diyecek gibi bakıyormuşum.:DD İlkokul çağıma gelmeden annem benim ne kadar negatif olduğumu bildiği için sürekli ''Kızım gül, o dudaklar yukarı kıvrılsın'' deyip dururdu. Sonra ben bir farkettim ki sürekli gülüyorum. Bir kere bir kursta sertifikalarımızı dağıtırken hoca bana en güler yüzlü kursiyerimiz demişti. İşte ben böyle genellikle güleryüzlüyüm. İnsanlar kendilerine güler yüzle yaklaşan birisini de görünce ister istemez pozitif enerji ile doluyorlar ve size daha olumlu yaklaşıyorlar. Sanırım bundan sebep ben şanslıyım. Her zaman şanslı olduğumu düşünmem  de bunda etkilidir. Laurent GOUNELLE'nin 'Mutlu Olmak İsteyen Adam' kitabında anlatıldığına göre; şanslı ve şanssız olduğunu düşünen insanlarla ilgili bir araştırma yapılmış. Bu araştırmada belli sayıdaki bir gruptan belli bir sürede ellerine verilen gazeteki resimli ilanları saymaları istenmiş ve buna göre işe alınacaklarmış. İnsanlar sayfaları hızlı hızlı çevirip ilanları saymaya başlamış, derken şanslı olduğunu düşünen insanlar gazetenin ortasında '' Bu gazetede 48 adet resimli ilan vardır.'' yazdığını görmüş ve saymayı bırakmış. Şanssız olduklarını düşünenler ise sayfaları çevirmeye devam etmiş. Sonuçta gazetede 48 adet resimli ilan varmış. Şanslı olanların hepsi doğru yanıtlamış, şanssız olduğunu düşünenlerden bir kısmı doğru yanıtlasa da neden diğerleri gibi yazıyı görünce saymayı bırakmadıkları sorulmuş. Onların cevabı ise yazıyı görmedikleri olmuş. Ben sonuca çok şaşırdım çünkü açıkcası yazıyı görüpte güvenmedikleri için saymaya devam ettiklerini düşünmüştüm. Halbuki bunlar öyle bir inanmışlar ki şanssız olduklarına yazıyı bile görememişler. Benim çevremde de şanssız olduğunu düşünen bir çok insan var. Kimine yardım edebilsem de kimine hiç ulaşamıyorum. Yapacak bir şey yok ama ben bu tarz olumsuz düşüncelere sahip insanlardan uzak durmaya gayret ediyorum. Çok mutluyum, herkesin de mutlu olmasını diliyorum.
Şanslı oluşumu da dün yaptıklarımı anlatmak için giriş olsun diye yazdım. Bakalım ben dün neler yapmışım...:))
Efendim dün ben izinliydim çünkü okula kayıt yaptırmam gerekiyordu. Sabah erkenden belgelerimle birlikte bölüme gittim ve bölüm başkanına belgeleri imzalattım. Daha sonra fenbilimleri enstitüsü Gölbaşı'nda olduğundan, teeee oralara gittim. Her zamanki gibi işim rast gitti, yarım saat içinde kayıt işlemlerimi hallettim. Geri dönüş yolunda benim gibi izinli olan AMAL arkadaşımı aradım ve buluşmak için sözleştik.Eve gittim ve kotumun yırtıldığını farkettim. 10 kg aldıktan sonra bana olan tek kot oydu ve iş yerinde de çoğunlukla onu giyiyordum. Kendime yeni bedenime uygun pantolonlar almıyorum çünkü ZAYIFLAYACAĞIM...:(( Mecbur üzerime bir elbise geçirdim. Sonra Amal ile buluştuk. Amal da o kadar spor giyinmiş ki ikimiz istesek ancak bu kadar tezat oluşturabilirdik. Bahçeli Liva'ya gittik. Biz önce detoks içeceklerden istedik, hani fresh olsun hem havada sıcaktı serinletsin falan dedik. Garsona içeriğini sorduğumuzda içinde dondurma olduğunu söylemez mi... Nerde kaldı bu içeceğin detoksu biz anlamadık. Bunun üzerine ben şefin özel kokteylinden, Amal da portakallı frozen sipariş ettik. Bence Liva içecekler konusunda sınıfta kaldı. İçinde muz, kivi ve portakal olduğu söylenen şefin kokteylinde yalnızca kivi vardı. Neyse ikimizde çok beğenmedik. Sonra oradan kahve falı baktırmaya Kızılay'a gittik. Benim arkadaşım falları pek sever. Ben de hoşlanırım ama pek tat almıyorum artık çünkü bana diyecek bir şey bulamıyorlar. Sanırım biraz sorun biriktirip gitmek gerek falcıya ki falcı şöyle iyice bir deşsin dedikodu falan...:DDD Karanfil sokakta Cafe Caramel'e gittik. Transseksüel ablamız Göksu bize fal baktı. Maşallah saçları benden güzeldi hayran kaldım. Fal bitince ''Haydi kalk git'' dedi bana:DD Amal ile fal anılarımızı size ayrı bir seri olarak anlatayım, gülmekten ölürsünüz. Sonra ben eve döndüm. Eşim ve kızkardeşim Ankamall'a gitmişlerdi. Ben de yemek yaptım ama bir türlü gelmek bilmediler. Bende hayıflandım, ''keşke bende gitseydim bak pantolon almam şart oldu, yarın ben ne giyeceğim'' derken kapı çaldı. Eşim ve kardeşim ellerinde torbalar ve torbaların içinde hediye paketleri vardı. Bunlar ne dedim, önce kandırdılar beni ama sonra eşim dayanamadı, söyledi. Benim eşim böyle hediye falan işlerine bayılır. 14 Şubat gelmeden sevgililer günü hediyelerini almış ve hatta almışken kendine de almış. Beni yormamış sağolsun. Ve bana ne almış dersiniz...:)) Yeni bedenime uygun bir kot, deri ceket ve gömlek... Kot olayına acayip sevindim çünkü ben bu gidişle yine almazdım. Ama  zayıflamam lazım yine de.. Kendisine de kot ve çift taraflı mont almış. Bu arada Rodi de acayip bir indirim varmış, diyelim ki iki adet kot aldınız, miktarı fazla olanı ödüyor, diğerine ise sadece 10 TL ödüyorsunuz. Ben kaçırmayın derim. Bu arada eşimin ve kardeşimin pantolan hikayesinden haberi yoktu ama tam da benim ihtiyacım olan anda bana pantolon aldılar. Sizce de bu şans değil midir??? Maşallah demeyen şanssız olsun, gözüm üzerinizde:DDD

Şubat 05, 2013

Sevdiklerim, Sevmediklerim



Her sabah yaptığım 100 km'lik işe gidiş yolculuğunda kitap okumayı, Ateş'le konuşmayı :)), muavinin şivesiyle dalga geçmeyi ve yolculuk yorucu da olsa sağlıklı olduğum ve bir işim olduğu için şükretmeyi çok seviyorum.
Arkadaşlarımla buluşmayı, kiminin derdini, kiminin sevincini dinlemeyi ya da dertleşmeyi seviyorum.
Sabahın altısında Kızılay'da olmayı, gece yüzmeyi, dondurma yemeyi, kocamın gözlerinden her dediğini anlamayı seviyorum.
Balıklarımızı, Cancan isimli kuşumuzu, Gece isimli bahçe kedimizi ve tüm hayvanları seviyorum.
Çocukları ise herşeyden çok seviyorum. Özellikle masum olmalarını...:))))

Kırıkkale'de dolmuş beklemeyi( ayrı bir yazı konusudur), düşüncesiz ve bencil insanları, çocukları ile dilenen veya çocuklarını dilendiren insanları sevmiyorum...

Not: Fotoğraf Halamların Didim/Mavişehir'deki yazlığından.

Şubat 03, 2013

KAZANDIM :)))

Doktora sınavına başvurmuştum ve kazandım... Yüksek lisansımı yeni bitirdim. Yalnızca evliliğe alışmak için bir dönem ara vermiştim. Doktora sınavına başvuruda bir sıkıntı yaşamadım  ama mülakat çok zordu. Hocalar çok üstüme geldi. Neyse ki kazandım. Sınavdaki koruyucu meleğim, tatlı hocam'dan da Allah razı olsun. Çok mutluyum. Darısı tüm isteyenlerin başına.. Şimdi beni upuzun bir dönem bekliyor. Bana şans dileyin ve bir maşallah deyin lütfen.... :DDD
Bu foto mu ne???
Bu fotoğraf yaz tatilinde Alanya'ya giderken, Toros dağlarından bir görüntü. Oğlak burcu olarak dağları da, zirveleri de severim... Allah düşürmesin....

Şubat 02, 2013

İLAÇ İÇME HALLERİ

Malum 1 haftadır yatak döşek yatıyordum. Şimdi daha iyiyim fakat ilaç alma seansları henüz bitmedi :))
Sabah 6:30'da antibiyotik ve aferin almam lazım.. Her ikisi de tok karnına alınacak. Tamam, iyi hoş da; ben sabahın 6:30'unda nasıl tok olurum. :S
İlk sabah: Kardeşimin yaptığı çorbayı eşim bana ısıttı ve içirdi. Bir günlük sultanlık...:))
İkinci sabah: Eşim çalan alarma tepki vermediğim için beni ''kalksana ya, ilacını al'' diye uyandırdı ve bende bir tane muz yedim, ilacımı aldım.
Üçüncü sabah: Alarm çalmaya başlarken hastalıktan tık nefes yalpalayarak mutfağa gittim yarım muz yedim ve ilacımı aldım.
Dördüncü sabah: Alarm çalar çalmaz, küfrederek kalktım ve bir lokma muz yedim ve ilacı aldım. Tok sayılırım herhalde. :))
Beşinci sabah: Alarm çaldı, mutfağa gittim. Kahretsin muz bitmiş. Neyse bir lokma ekmek yiyince de tok sayılırız. Yedim ve ilacı içtim.
Bu Sabah: Alarm çaldı, kocam bağırmadan kalktım. Mutfağa gittim, ilaçlar yok... Çalışma odasına gittim, dün gece orada bırakmışım. Aç karnına alınmaz, ne yesem de uyumaya devam etsem derken, dün geceden kalan leblebiden yarım avuç ağzıma tıkıştırdım. Siz siz olun, sakın sabahın köründe leblebi yemeye çalışmayın. Aman tanrım boğuluyordum, ağzımda büyüdü, büyüdü, büyüdü... O mu beni yuttu yoksa ben mi onu ? Bilemiyorum.. Ama nihayetinde ilacımı aldım :DDD

Şubat 01, 2013

CANIM SIKILIYOR...


Bugün, hatta şu anda canım çoook sıkılıyor. Eşim işten geldi fakat kendini kanepede yapış yapış bir uykuya verdi. Ben kitap okudum olmadı, tv izledim olmadı. O zaman hayal kurdum ve ben balık oldum... Hiç düşünür müsünüz? Biz de belki bir akvaryumda yaşıyoruz. Hayatımızın bizim göremediğimiz sınırları vardır belki de... Ben hep düşünürüm bunu. Belki bende bir balığımdır, belki sizde.. Ne dersiniz??!!!

( Bu arada bu balıklar 2 yıl önce beslediğimiz sarı prensesler..)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...